Credence
🍰 Pierwszy kęs
Książka od pierwszych stron wprowadza w poważny, melancholijny klimat. Rozpoczyna się śmiercią rodziców głównej bohaterki – Tiernan de Haas. Paradoksalnie ich odejście nie odbiera jej poczucia bezpieczeństwa, ponieważ nigdy tak naprawdę go nie miała. Jedyną bliską osobą była opiekunka, która okazywała jej więcej ciepła niż własna matka.
🍰Smak tej historii
Ta historia smakuje kwaśnymi żelkami. Najpierw wykrzywia twarz, piecze w język i sprawia, że zastanawiasz się, czy na pewno chcesz zjeść kolejny kawałek. A jednak po chwili zostawia słodki posmak i chęć sięgnięcia po więcej.
Dla mnie Credence nie jest przede wszystkim historią o kontrowersyjnych relacjach. To opowieść o dziewczynie, która przez całe życie była niewidzialna. O potrzebie akceptacji, odnalezienia swojego miejsca i o tym, że czasem dopiero zmiana całego dotychczasowego świata pozwala odnaleźć samą siebie.
Co kryje środek?
Do czasu osiągnięcia pełnoletności Tiernan pozostaje pod opieką wuja, Jake’a, który od lat mieszka na odludnym ranczu w Kolorado wraz ze swoimi dwoma synami – Kalebem i Noah.
Dla dziewczyny, która całe życie spędziła wśród luksusu, przeprowadzka oznacza całkowitą zmianę. Z dala od miasta, telefonów, paparazzich i świata, który do tej pory ją otaczał, musi nauczyć się zupełnie innego życia.
Początkowo czuje się obco. Wypełnia dni pracą i obowiązkami na ranczu, próbując odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Z czasem jednak między nią a mieszkańcami domu zaczynają tworzyć się więzi, które trudno jednoznacznie nazwać. Każdy z mężczyzn wnosi do jej życia coś innego, a granice między bliskością, zaufaniem i uczuciami zaczynają się zacierać.
To właśnie te skomplikowane relacje stają się sercem całej historii i sprawiają, że Credence budzi tyle emocji oraz kontrowersji.
Co mi się podobało?
✔️ Motyw ucieczki od dotychczasowego życia i rozpoczęcia wszystkiego od nowa.
✔️Klimat rancza i motocykli.
✔️ Motyw książek i pamiętników, które pomagają bohaterom lepiej zrozumieć siebie.
Deserowa karta
☕ Z czym i z kim podawać:
Z garścią kwaśnych żelków. Najpierw wykrzywią twarz, później zostawią słodki posmak – dokładnie tak jak ta historia.
☕ Najlepiej podawać:
O każdej porze. Bo nie istnieje idealny moment, żeby odnaleźć siebie. Czasem wystarczy otworzyć odpowiednią książkę.